Maria Montessori

MARIA MONTESSORI

W biednej dzielnicy Rzymu wszystko się zaczęło. Młoda lekarka Maria Montessori wzięła udział w projekcie budownictwa socjalnego i utworzyła jej pierwszy „ Dom dziecięcy”. Jak do tego doszło? Maria, urodzona w 1870 r. jako jedyne dziecko szanowanej rodziny Montessori, już wcześnie odkryła swoje zamiłowanie do nauki. Po zwykłej szkole ukończyła gimnazjum techniczno– przyrodnicze i starała się o miejsce na medycynie. Przede wszystkim własnemu uporowi zawdzięcza to, że mimo wielu przeszkód została lekarką, jako pierwsza kobieta we Włoszech.
Młoda lekarka po raz pierwszy zetknęła się z upośledzonymi dziecmi i to też zainspirowało ją do zajęcia się pedagogiką. Sukcesy, jakie odniosła z dziecmi w doświadczalnej szkole spowodowały, że wzrosło jej zainteresowanie pedagogicznymi zagadnieniami. Dopiero po kilku latach dane jej było pracowac z dziecmi zdrowymi.
W 1907r. zrodziła się okazja: w ubogim przedmieściu Rzymu zaplanowano stworzenie miejsca opieki dla dzieci z rodzin robotniczych. Tak powstaje pierwszy, otwarty 7. stycznia Dom Dziecięcy ( Casa dei Bambini). Wyposażała placówkę w meble dostosowane do potrzeb dzieci i stosowane w psychologii eksperymentalnej materiały własnego projektu. Przygotowywała opiekunki do pracy z dziećmi i nowymi pomocami. Zalecała, by niczego dzieciom nie narzucały i nie przeszkadzały im w zajęciach, które same sobie wybiorą. Po kilku tygodniach pobytu dzieci w placówce, M. Montessori zaobserwowała zmiany zachodzące w ich zachowaniu – przede wszystkim wzrastało zainteresowanie materiałem dydaktycznym – dzieci wybierały go chętniej niż typowe zabawki. Coraz bardziej doskonaliła opracowany przez siebie materiał dydaktyczny. Zestaw pomocy został wzbogacony o nowe pomoce do nauki geografii, gramatyki, matematyki oraz innych przedmiotów nauczania. Prowadząc obserwacje, M. Montessori zauważyła zafascynowanie dzieci ciszą i włączyła ją do swojego systemu wychowawczego w postaci tzw. „lekcji ciszy”. Wprowadziła też, jako zasadę pedagogiczną obowiązującą w stosunku do dzieci, swobodny wybór materiałów dydaktycznych, dowolność miejsca i czasu pracy. Zniosła nagrody i kary. Ograniczyła czynności nauczyciela na rzecz samodzielności dzieci. Wprowadziła naukę czytania i pisania oraz podstawy matematyki. Sukces wynikający z nowego sposobu życia z dziecmi był tak znaczący, że w następnych 2-3 latach zaczęły powstawac w całych Włoszech domy dziecięce, a następnie parę lat pózniej powstały w Europie i Ameryce związane z tym ruchy pedagogiczne.Maria Montessori sama jednak wycofała się z pełnej zaangażowania pracy z dziecmi, zrezygnowała z zawodu lekarza i poświęciła się całkowicie pracy naukowej – badaniom potrzeb dziecka oraz propagowaniem swoich osiągnięc. Ze wzgledu na polityczne zawirowania w Europie prowadziła podróżniczy tryb życia, żyła w wielu krajach na różnych kontynentach, gdzie pozostawiała zalążki swojej pedagogiki. W swoim ostatnim roku życia poświęciła się głównie wychowaniu dla pokoju. 2 razy była nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla. Zmarła jako prawie 82-letnia kobieta w Holandii.